Sa chi sighit est una parti pitica de unu scritu mannu de un’òmini de Santu Sperau, chi at traballau totu sa vida in su prèssiu. Dd’at donau a currigi a Amos Cardia e podit essi chi, a traballu acabau, ndi bessat un’imprenta, cumenti testimòngiu bellu de vida e de traballu.
“Custu est s’arregalu chi s’at portau sa mondialitzatzioni, ant obertu is doganas a is natzionis pòberas, o de su Mundu de Tres, con su speru de ddas fai cresci, ma in beridadi no ant arrisòriviu nudda, anzis ant segau s’echilìbriu chi s’agatàt. Innantis sa condutzioni familiari donàt sustentamentu a is chi traballànt su satu e biviant, aici intamis ant postu totu in manu a is multinatzionalis, genti chi at amuntonau dinai de nosciri its ndi fai, e funt andaus ais logus audin su traballi costat una misèria a sfrutai su sanguini de is pòberus sighendi sa trassa chi ant umperau de sèculus e sèculus de colonizatzioni, imposta cun armas e prepotèntzia. Ant comporau estensionis mannas de terra e prantau a sa curtura chi prus andàt beni, po portai s’arregorta in dònnia parti de su mundu a prètziu basciu, bocendi s’economia de aundi ancora si dda sarbàant”.
L’autore di queste poche righe ha più di settanta anni. Ha potuto scrivere ciò che ha scritto solamente in sardo. Non ha alcun tipo di sovrastruttura.
In nove righe è riuscito a raccontare la mondializzazione e l’agricoltura, ed i suoi effetti su chi vive del proprio lavoro sia in paesi lontani che in Sardegna.
Ecco: per me una forza popolare deve parlare così, ragionare così, e le questioni dell’agricoltura e della lingua si possono risolvere in queste poche righe.
Grazie ad Amos Cardia che, in silenzio, e spesso gratuitamente, fa questi lavori.
Enrico Lobina
Tags: lingua, sardegna ; agricultura ; pesca ; s. sperate ; pressiu ; Sardigna 
